plakat para110x150praca socjalna 150px

W Przemyślu nie ma już ulicy bpa Jozafata Kocyłowskiego

W Przemyślu nie ma już ulicy bpa Jozafata Kocyłowskiego

  Bp Jozafat Kocyłowski wygłasza kazanie do ochotników do dywizji Waffen-SS Galizien w Przemyślu, 4 VII 1943 r. Fot. newsland com Rada...

LINGUA SACRA NA POGRANICZU KULTUR I RELIGII

LINGUA SACRA NA POGRANICZU KULTUR I RELIGII

    Centrum Ucrainicum KUL wspólnie m.in. z Instytutem Pamięci i Dziedzictwa Kresowego organizuje Międzynarodową Konferencję Naukową...

Pomniki ku czci UPA a relacje Polska – Ukraina i Ukraina – Polska

Pomniki ku czci UPA a relacje Polska – Ukraina i Ukraina – Polska

  Święcenia krzyża na zdewastowanym, nielegalnym obiekcie ku czci UPA w Werchracie na Podkarpaciu   Ukraina domaga się od Polski...

Renowacja schodów wejściowych kościoła pw. św. Antoniego we Lwowie

Renowacja schodów wejściowych kościoła pw. św. Antoniego we Lwowie

    Narodowy Instytut Polskiego Dziedzictwa Kulturowego za Granicą POLONIKA rozpoczął renowację, ze względu na zły stan techniczny,...

Głos pamięci

Głos pamięci

  - Tylu było już ministrów sprawiedliwości, premierów, tylu wspaniałych ludzi i nikt nie zajął się tematyką Wołynia. Dla nas nigdy nie...

Na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie zapłonęło 35 tys. zniczy

Na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie zapłonęło 35 tys. zniczy

  W ramach corocznej akcji Światełko Pamięci, na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie zapłonęło około 35 tys. zniczy. Wzięli w niej udział...

Ewa Leniart złożyła rezygnację z funkcji wojewody podkarpackiego

Ewa Leniart złożyła rezygnację z funkcji wojewody podkarpackiego

  Koniec spekulacji na temat przyszłości Ewy Leniart? W czwartek złożyła ona rezygnację z funkcji wojewody podkarpackiego – dowiedziała...

PiS wygrał wybory do Sejmu RP 2019, ale stracił dwóch posłów. Kto jeszcze w Sejmie?

PiS wygrał wybory do Sejmu RP 2019, ale stracił dwóch posłów. Kto jeszcze w Sejmie?

Sensacyjne rozstrzygnięcie w obozie PiS w okręgu nr 23. Mimo, że partia Kaczyńskiego zdeklasowała konkurencję, straciła dwóch posłów. ...

W miejscowości Wołczuchy powstaje pomnik mający upamiętniać żołnierzy Ukraińskiej Armii Halickiej

W miejscowości Wołczuchy powstaje pomnik mający upamiętniać żołnierzy Ukraińskiej Armii Halickiej

  W miejscowości Wołczuchy na Ziemi Lwowskiej powstaje pomnik mający upamiętniać żołnierzy Ukraińskiej Armii Halickiej, którzy polegli w...

Święto Wojska Polskiego w Katowicach

Święto Wojska Polskiego w Katowicach

  Uroczysta defilada wojskowa „Wierni Polsce” była głównym punktem uroczystości z okazji Święta Wojska Polskiego. W tym roku wyjątkowo...

  • W Przemyślu nie ma już ulicy bpa Jozafata Kocyłowskiego

    W Przemyślu nie ma już ulicy bpa Jozafata...

    sobota, 30, listopad 2019 11:29
  • LINGUA SACRA NA POGRANICZU KULTUR I RELIGII

    LINGUA SACRA NA POGRANICZU KULTUR I RELIGII

    poniedziałek, 11, listopad 2019 20:16
  • Pomniki ku czci UPA a relacje Polska – Ukraina i Ukraina – Polska

    Pomniki ku czci UPA a relacje Polska – Ukraina...

    środa, 20, listopad 2019 11:00
  • Renowacja schodów wejściowych kościoła pw. św. Antoniego we Lwowie

    Renowacja schodów wejściowych kościoła pw. św....

    czwartek, 14, listopad 2019 18:55
  • Głos pamięci

    Głos pamięci

    piątek, 08, listopad 2019 16:56
  • Na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie zapłonęło 35 tys. zniczy

    Na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie zapłonęło...

    piątek, 01, listopad 2019 21:53
  • Ewa Leniart złożyła rezygnację z funkcji wojewody podkarpackiego

    Ewa Leniart złożyła rezygnację z funkcji...

    sobota, 26, październik 2019 21:32
  • PiS wygrał wybory do Sejmu RP 2019, ale stracił dwóch posłów. Kto jeszcze w Sejmie?

    PiS wygrał wybory do Sejmu RP 2019, ale...

    poniedziałek, 14, październik 2019 19:49
  • W miejscowości Wołczuchy powstaje pomnik mający upamiętniać żołnierzy Ukraińskiej Armii Halickiej

    W miejscowości Wołczuchy powstaje pomnik...

    wtorek, 24, wrzesień 2019 12:27
  • Święto Wojska Polskiego w Katowicach

    Święto Wojska Polskiego w Katowicach

    czwartek, 15, sierpień 2019 19:02

Biała plama w zbiorowej pamięci ukraińskiej diaspory

 

Bandera

 

Każdy, kto na bieżąco śledzi media ukraińskiej diaspory, zwłaszcza media elektroniczne,  w Ameryce Północnej, nie może poczuć się zaskoczony tym, jak wiele uwagi poświęca się tam kwestii domniemanych zbrodniarzy wojennych. To trwa już od jakiegoś czasu. Prasa, jak również kręgi naukowe ukraińskiej diaspory, obserwują z niepokojem prace Komisji Deschênesa, która została utworzona w 1985 roku do badania zbrodni wojennych w Kanadzie. Prasa również bacznie śledzi amerykańskie i izraelskie postępowania prawne przeciwko Amerykaninowi ukraińskiego pochodzenia Johnowi Demianiukowi, który jest podejrzany o bycie sadystycznym strażnikiem obozu koncentracyjnego, znanym jako "Iwan Groźny". Prasa diaspory przedstawia sprawozdania z rozpraw jako parodię sprawiedliwości. Ona również, bardziej ogólnie, przedstawia poszukiwania zbrodniarzy wojennych  jako polowanie na czarownice, krzywdzące niemal wyłącznie niewinnych ludzi i szkodzące reputacji Ukraińców jako całości. Ze strony ukraińskiej diaspory nie było prawie żadnej próby podniesienia kwestii zbrodni wojennych w mniej defensywny i bardziej refleksyjny sposób. (Nieliczne wyjątki będą wymienione poniżej). Zamiast tego na przedmiotowy temat trwa głucha cisza, jak również niechęć do konfrontacji z faktami, nawet tymi dobrze udokumentowanymi, zbrodni wojennych, takimi jak masowe mordy popełnione na Polakach na Wołyniu przez Ukraińską Powstańczą Armię (UPA), i współpraca Ukraińskiej Policji Pomocniczej [z nazistami] podczas egzekucji Żydów.

Poniżej cały artykuł:

http://www.yorku.ca/soi/_Vol_5_1/_HTML/Himka.html
War Criminality:
A Blank Spot in the Collective Memory of the Ukrainian Diaspora
Zbrodnie wojenne:
Biała plama w zbiorowej pamięci ukraińskiej diaspory
John-Paul Himka

Niniejszy artykuł porusza drażliwą kwestię okrucieństw, których dopuścili się Ukraińcy w czasie II Wojny Światowej, jako części składowej, a raczej braku tej części w świadomości przekładającej się na tożsamość ukraińskiej diaspory. [1] Artykuł zdecydowanie przeciwstawia się źródłom obecnego konsensusu diaspory. W istocie staram się tutaj napisać tekst, który jest dla tego konsensusu nie do przyjęcia, którego celem jest odcięcie się od niego oraz stworzenie przestrzeni dla odmiennych poglądów. Nie przeprowadziłem wyczerpującej analizy odpowiednich tekstów diaspory, znalazło się tu zaledwie absolutne minimum materiału niezbędnego do napisania artykułu, takiego jak ten. Zamiast tego koncentruję się na bieżących mediach elektronicznych oraz ostatnich rocznikach wydań "Ukrainian Weekly", uzupełnionych retrospektywną próbką artykułów uzyskanych z czasopisma "Swoboda" [2] oraz wolumenem materiałów na temat relacji ukraińsko-żydowskich, które pojawiły się w efekcie ważnej konferencji naukowej w 1983 roku. [3]

***

Każdy, kto na bieżąco śledzi media ukraińskiej diaspory, zwłaszcza media elektroniczne,  w Ameryce Północnej, nie może poczuć się zaskoczony tym, jak wiele uwagi poświęca się tam kwestii domniemanych zbrodniarzy wojennych. [4] To trwa już od jakiegoś czasu. Prasa, jak również kręgi naukowe ukraińskiej diaspory, [5] obserwują z niepokojem prace Komisji Deschênesa, która została utworzona w 1985 roku do badania zbrodni wojennych w Kanadzie. Prasa również bacznie śledzi amerykańskie i izraelskie postępowania prawne przeciwko Amerykaninowi ukraińskiego pochodzenia Johnowi Demianiukowi, który jest podejrzany o bycie sadystycznym strażnikiem obozu koncentracyjnego, znanym jako "Iwan Groźny". Prasa diaspory przedstawia sprawozdania z rozpraw jako parodię sprawiedliwości. Ona również, bardziej ogólnie, przedstawia poszukiwania zbrodniarzy wojennych  jako polowanie na czarownice, [6] krzywdzące niemal wyłącznie niewinnych ludzi i szkodzące reputacji Ukraińców jako całości. Ze strony ukraińskiej diaspory nie było prawie żadnej próby podniesienia kwestii zbrodni wojennych w mniej defensywny i bardziej refleksyjny sposób. (Nieliczne wyjątki będą wymienione poniżej).


Zamiast tego na przedmiotowy temat trwa głucha cisza, jak również niechęć do konfrontacji z faktami, nawet tymi dobrze udokumentowanymi, zbrodni wojennych, takimi jak masowe mordy popełnione na Polakach na Wołyniu przez Ukraińską Powstańczą Armię (UPA), [7] i współpraca Ukraińskiej Policji Pomocniczej [z nazistami] podczas egzekucji Żydów. [8] W swoim oświadczeniu, skierowanym do Komisji Deschênesa w 1986 roku, John Sopinka, radca prawny Ukraińskiego Kongresu Kanadyjskiego , stwierdził, że ukraińskie organizacje nacjonalistyczne "nie były w żaden sposób sprzymierzone z nazistami". [9] Pismo zawierało również zaprzeczenie, jakoby ukraiński ruch w czasie II Wojny Światowej miał ideologiczne predyspozycje, które mogły ułatwiać uczestnictwo w ludobójczych działaniach.  Weteran UPA i historyk wojskowości Lew Szankiwśkij, na przykład, stwierdził podczas dyskusji okrągłego stołu, że zorganizowany antysemityzm "nigdy nie istniał na Ukrainie. Ale istnieje mit o ukraińskim antysemityzmie" promowany przez Moskwę. [10]

W obrębie diaspory często można spotkać się ze stosowaniem podwójnych standardów przy omawianiu zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości popełnionych przez Ukraińców, w przeciwieństwie do tych popełnionych na Ukraińcach. Wspomnienia i relacje naocznych świadków, na przykład, są uważane za dowody nierzetelne i niewiarygodne, w stosunku do tych pierwszych, ale godne zaufania, jeśli chodzi o te ostatnie; czyli żydowskie lub polskie relacje z pierwszej ręki o ukraińskich zbrodniach wojennych zostają odrzucone jako stronnicze, natomiast ważna ukraińska narracja wiktymizacyjna, głód z latach 1932-33, opierała się przede wszystkim na takich właśnie relacjach naocznych świadków. [11]

Uczyniono argument z faktu, że nie odkryto kiedykolwiek żadnego rozkazu polecającego UPA zabijanie polskiej ludności cywilnej na Wołyniu. [12] Z drugiej strony nigdy nie kwestionowano tego, że głód 1932/33 był wynikiem celowej polityki , chociaż tutaj również brak "dymiącego pistoletu" (dokładnie tak samo, jak, oczywiście, w przypadku Holokaustu Żydów). Temat zbrodni polskiej policji w służbie nazistów jest podejmowany, aby zapewnić chociaż w niewielkim stopniu wyjaśnienie lub uzasadnienie dla ataku na polskie wioski na Wołyniu [13], ale nigdy autorzy z ukraińskiej diaspory nie sugerują, że Ukraińcy powinni ponosić odpowiedzialność zbiorową za zbrodnie ukraińskiej policji w służbie niemieckiej.

***

Zasygnalizowane wyżej spostrzeżenia wiążą się z negowaniem faktów zbrodni wojennych, chociaż są także motywowane innymi czynnikami, czyli konstruowaniem ukraińskiej narracji wiktymizacyjnej. [14] Najważniejszy z nich dotyczy głodu na sowieckiej Ukrainie w latach 1932-33, który Ukraińcy w diasporze często przeciwstawiają i porównują z Holokaustem. [15] Jarosław Bilinksy przedstawił swoje stanowisko na ukraińsko-żydowskiej konferencji w 1983 roku, która odbyła się w 50 rocznicę Wielkiego Głodu. Profesor Bilinsky zaprzeczył istnieniu "związku przyczynowego pomiędzy domniemaną kolaboracją komunistów żydowskiego pochodzenia przy kolektywizacji rolnictwa i Wielkim Głodem oraz jakąkolwiek udowodnioną kolaboracją ekstremistów ukraińskiego pochodzenia z Holokaustem".

 Stwierdził jednak , że "każda społeczność ma obowiązek zadawać ostre pytania dotyczące udziału w winie, i że każda wspólnota narodowa może wyciągnąć pochopne, przedwczesne wnioski, oraz tworzyć stereotypy. W celu uniknięcia powstawania i kultywowania niebezpiecznych stereotypów po ukraińskiej stronie, pozwólcie nam badać kwestię odpowiedzialności za Wielki Głód dokładnie tak samo, jak wielu Żydów bada odpowiedzialność za Holokaust. Zarówno z punktu widzenia logiki, jak i moralności, obydwie tragedie są równoważne. Ludobójstwo jest ludobójstwem ". [16] Później, podczas konferencji, w trakcie dyskusji okrągłego stołu, przedstawił jeszcze wyraźniej swój pogląd, że ukraiński udział w Holokauście należało rozumieć w przybliżeniu tak samo, jak żydowski udział w Głodzie [Hołodomorze]. [17 ]


Wiktor Borisow, w swojej wypowiedzi podczas spotkania upamiętniającego Głód - Ludobójstwo w Bloomington w 2003 roku, skarżył się: "Dla wielu z nas bolesna jest świadomość, że każdy na świecie wie o Holokauście, ale tylko niewielu słyszało o Hołodomorze [Wielkim Głodzie]". Zidentyfikował dwie przyczyny tego stanu rzeczy: 1) "Hitler przegrał wojnę, Rosja wygrała wojnę." 2) "Rosja ... wydała mnóstwo pieniędzy i poświęciła dziesięciolecia wysiłków, aby oczernić i zdyskredytować wszystko, co ukraińskie. Ukraińcy, nawet ci, którzy nadal noszą wytatuowane numery więźniów hitlerowskich obozów koncentracyjnych na swoich ramionach, są rutynowo stygmatyzowani jako sympatycy nazizmu lub kolaboranci, po prostu po to, by zdyskredytować ich przesłanie." Borisow również łączy ze sobą przyczynowo ukraiński głód i Holokaust: "Chociaż Hitler i Stalin nienawidzili się nawzajem, studiowali także nawzajem swoje metody. Kiedy stało się jasne, że Rosja dokonała bezkarnie tak ogromnego ludobójstwa na Ukrainie, Hitler poczuł, że może swobodnie przystąpić do Holokaustu". [18]

W debacie internetowej na wiosnę 2002 roku historyk Mark Tauger zaprzeczył, że ukraiński głód został wywołany sztucznie. Naukowcy z ukraińskiej diaspory odpowiedzieli, że to odzwierciedla "powszechnie rozpowszechnione podwójne standardy", "silny sprzeciw wśród naukowców i dziennikarzy do lokowania sowieckich i nazistowskich zbrodni przeciwko ludzkości na tym samym poziomie". Porównano to do negacji holokaustu. [19]

Zupełnie niedawno współpracownik portalu "E-Poshta" stwierdził, że za zaprzeczanie, że ukraiński głód był ludobójstwem, Tauger, tak samo jak Lynne Viola i Moshe Lewin, powinien zostać "wyrzucony na piekielną stertę gnoju historii zarezerwowaną dla najbardziej moralnie upadłych kłamców i propagandystów." Jego zdaniem, ich poglądy były utkane z tej samej tkaniny, co poglądy tych, którzy twierdzili, że "nikt tak naprawdę nie zginął w komorach gazowych w Auschwitz". [20] Merytoryczne argumenty Taugera, że głód był w części spowodowany przez zmiany w sposobie szacowania wielkości zbiorów przez władze sowieckie, [21] nie zostały zakwestionowane przez uczonych diaspory ani przez publicystów.

 Autorzy diaspory często zachęcają kolegów Ukraińców do pójścia za przykładem Żydów i wytwarzania bardziej szczegółowej i bardziej przekonującej narracji o własnym holokauście. Twierdzi się często, że Ukraińcy cierpieli tak samo jak Żydzi, co robi wrażenie konkursu w intensywności wiktymizacji. Z licznych przykładów, pozwólcie mi przytoczyć kilka. Podczas tej samej dyskusji okrągłego stołu w 1960 roku, w trakcie której zaprzeczył istnieniu ukraińskiego antysemityzmu, Lew Szankowśkij powiedział: "Żydzi powinni być dla nas przykładem, jak naświetlać fakty z naszej niedawnej tragicznej historii". [22] W 1980 roku, w liście do "Swobody", Joseph Iwaniw zapytał: "Czy możemy tworzyć listy nazwisk winnych oraz wykazy dat i miejsc tak samo łatwo, jak robią to Żydzi, gdy jest mowa o Holokauście?" [23] Inny autor w "Swobodzie" rok później oświadczył: "Ukraiński "Holokaust" był nie mniej straszliwy, niż Holokaust Żydów" [24]

Podczas ukraińsko-żydowskiej konferencji w 1983 roku Jarosław Bilinsky mówił na ten sam temat: "Musimy wreszcie napisać podstawową historię ukraińskiej martyrologii, która powinna co najmniej dorównać w jakości pracy Hilberga o zagładzie Żydów!" [25] Kiedy w styczniu 2000 roku premier Ukrainy Wiktor Juszczenko zasugerował, że Ukraina może zbudować muzeum Holokaustu, [26] Lubomyr Łuciuk napisał, że Ukraińcy zamiast tego potrzebują "Muzeum Narodowego, dzięki któremu przetrwa pamięć wielu milionów Ukraińców zamordowanych w XX wieku... Ukraińcom dzisiaj trzeba przypominać o wielkiej cenie, jaką ich przodkowie zapłacili za niepodległość, tak jak wszyscy Żydzi i oficjalni goście pamiętają podczas wizyty w izraelskim instytucie Yad Vashem." [27]

Inne narracje wiktymizacyjne dominujące w diasporze dotyczą internowania Ukraińców w Kanadzie podczas I Wojny Światowej [28] i wysiedlenia Ukraińców z ich rodzimych terytoriów w południowo-wschodniej Polsce w 1947 roku (Akcja Wisła). [29]

Ukrainian Canadian Civil Liberties Association (UCCLA) sprzeciwiło się wsparciu państwa w zakresie budowy w Kanadzie muzeum poświęconego wyłącznie ofiarom Holocaustu. Dyrektor UCCLA do spraw badań naukowych, Lubomyr Łuciuk, sformułował zastrzeżenia w następujący sposób:
Żadne dalsze federalne, samorządowe lub miejskie fundusze... nie powinny być dostarczane dla realizacji tego projektu, dopóki nie zostaną przedstawione gwarancje, publicznie, że proponowane Kanadyjskie Muzeum Praw Człowieka nie będzie wykluczające w swej koncepcji i treści. Czy to muzeum, na przykład, zorganizuje stałą wystawę opowiadającą o pierwszych narodowych kanadyjskich operacjach internowania i ich traumatycznych skutkach dla Ukraińców i innych Europejczyków niesprawiedliwie uwięzionych jako "wrogich cudzoziemców" w 1914-1920? I czy zaproponuje utworzenie Galerii Holokaustu poświęconą pamięci wszystkich ofiar nazistowskiej tyranii?
 Co z wieloma dalszymi milionami ofiar, które ucierpiały na skutek komunistycznej opresji, czy zginęły w ludobójczym Wielkim Głodzie w latach 1932-1933 na sowieckiej Ukrainie... lub na "polach śmierci" Pol-Pota? Niezależnie od niewątpliwej hojności tych, którzy finansują ten projekt, musimy mieć zapewnienie, jeszcze przed wykopaniem pierwszej łopaty ziemi, że żadne takie muzeum nie będzie z premedytacją lub w inny sposób stawiać cierpień jakiejkolwiek jednej społeczności ponad cierpienia innych. [30]

Przed zamknięciem tego aspektu w naszym głównym wątku, pragnę jednoznacznie wyjaśnić moje stanowisko w nadziei, że może zdołam uniknąć przynajmniej niektórych nieporozumień na ten temat. Nie mówię, że głód lub inne składniki narracji dotyczących ofiar nie zasługują na badania historyczne i refleksję, ani że zło należy ignorować, ani że pamięć o zmarłych nie powinna pozostać święta.

Ale sprzeciwiam się instrumentalizacji tej pamięci w celu gromadzenia politycznego i moralnego kapitału, szczególnie, gdy jest ona połączona z wykluczeniem z badań historycznych i refleksji zdarzeń, w których Ukraińcy występują jako sprawcy, a nie ofiary, i kiedy "nasze własne" zło jest ukrywane, a pamięć zmarłych innych nie jest uważana za świętą. Istnieje analogia, która, przy wszystkich swoich wadach, może być dla mnie wystarczająco przydatna, by się na nią powołać. Piszę tutaj w bardzo podobny sposób, jak północnoamerykański Żyd, który odczuwa całą grozę Holokaustu, ale którego postrzeganie tej tragedii jest zakłócane przez wykorzystywanie jej w kolejnym programie rozmaitych tożsamości i projektów politycznych (np. w obronie Izraela), szczególnie, gdy jest to połączone z narracją usprawiedliwiającą (np. wobec Palestyńczyków). [31]

***

Stanowiska zajmowane przez ukraińską diasporę muszą być rozumiane w określonym kontekście. Najbardziej aktywni w wypowiedziach w diasporze są zachodni Ukraińcy, którzy opuścili Ukrainę po II Wojnie Światowej, stanowią oni grupę, której z łatwością przychodzi rzucanie insynuacji i oskarżeń o zbrodnie wojenne, zwłaszcza ich potomkowie. W skład starszej kohorty wchodzą naoczni świadkowie skutków masowych mordów dokonywanych przez NKWD w lecie 1939 roku oraz osoby posiadające głęboką wiedzę o ekshumacji w Winnicy w 1943 roku masowych grobów pomordowanych więźniów sowieckich. Wiedzą również o brutalnych metodach stosowanych przez Sowietów w ramach represji przeciwko UPA zaraz po wojnie. Niektórzy z nich doświadczyli morderczych rządów nazistów w Reichskommissariacie Ukraina, a prawie wszyscy znali kogoś, kogo Niemcy zesłali do obozu koncentracyjnego za przynależność do ukraińskiego podziemia. Z ich punktu widzenia to, co uczyniono Ukraińcom, było podstawową narracją o tej wojnie.

Ponadto ukraińska diaspora sprzeciwiła się temu, co uznaje za nierówne traktowanie nazistowskich i sowieckich zbrodni przeciwko ludzkości. Jej przedstawiciele uważają, że to niesprawiedliwe, że tylko nazistowscy i związani z nazistami zbrodniarze są ścigani za to, co zrobili na Ukrainie, i że żaden z członków dawnego aparatu sowieckiego nie był sądzony za morderstwo. Przykładem tego, co diaspora uważa za irytujące, jest artykuł, który ukazał się w brytyjskim Guardianie, a następnie został rozesłany pocztą elektroniczną przez E-Poshtę. W artykule opisano pewną Basię Czajkę, która, według słów korespondenta gazety "Guardian", była gorliwą komunistką zasiadającą w trybunale wojskowym, wydającym wyroki śmierci na "zdrajców Ojczyzny" w Konotopie, na Ukrainie, w 1940 roku. Zgodnie z własnymi słowami Basi Czajki: "Byłam bardzo radykalna i bezkompromisowa... Musiałam podpisać wyroki śmierci więcej niż raz... " Historia Basi Czajki została przedstawiona w kontekście projektu internetowego odtworzenia "życia w sztetl, wschodnioeuropejskich żydowskich miasteczkach, startych z powierzchni ziemi w czasie Holokaustu". Jak zauważył komentator  E-Poshty, dziennikarz "wydaje się nie dostrzegać faktu, że bohaterka jego artykułu była katem niewinnych ludzi na Ukrainie". [32] UCCLA wezwała do przeprowadzenia śledztwa w sprawie sowieckich zbrodniarzy wojennych w Kanadzie i do deportowania "tych, którzy skłamali na temat swojej zbrodniczej działalności przy wjeździe do Kanady". [33]

Wreszcie, ukraińska diaspora została zepchnięta do defensywy przez to, co ona sama postrzega w gazetach i telewizji jako plamy na honorze Ukraińców jako całości. Sensacyjne artykuły o rzekomych "nazistowskich zbrodniarzach wojennych", pojawiające się w mediach głównego nurtu są potępiane, czasami w nieumiarkowanych słowach (zwłaszcza w ukraińskich mediach elektronicznych diaspory). [34] Diaspora zareagowała negatywnie na zrealizowany dla telewizji w 1980 roku film "Holokaust", ponieważ "przedstawił Ukraińców jako kolaborantów, a nie ofiary Trzeciej Rzeszy". [35] Być może najbardziej znanym przypadkiem fałszowania wizerunku Ukraińców był odcinek "The Ugly Face of Freedom" ("Brzydka twarz wolności"), wyemitowany w 1994 roku w programie sieci CBS "60 Minutes". [36]

***

Chociaż negowanie przypadków zbrodni wojennych i jednostronna koncentracja uwagi na ukraińskiej wiktymizacji są bardzo rozpowszechnione w społeczności ukraińskiej w Ameryce Północnej, żadna wspólnota nie jest monolitem, więc i tam były i są pewne wyjątki od tej reguły.

***

Jednym z nich stał się później Iwan L. Rudnytsky, naukowiec obdarzony wielką odwagą cywilną. Zakwestionował pogląd powszechnie akceptowany w historiografii diaspory, że ruch Bandery przeszedł demokratyczną transformację w drugiej połowie 1943 r. i w 1944 roku. Wyraźnie skrytykował ksenofobię OUN, w szczególności jej postawę wobec Żydów podczas II Wojny Światowej i jej "przemyślaną kampanię "oczyszczania ziemi" z ludności polskiej." [37]

W 1983 roku, podczas konferencji ukraińsko-żydowskiej, w odpowiedzi na wezwanie Jarosława Bilińskiego adresowane do żydowskich naukowców o zbadania udziału Żydów w stalinowskich zbrodniach, Iwan Rudnytsky powiedział: "Każdy powinien rozpocząć sprzątanie domu najpierw w ramach własnej grupy, i byłoby czymś niewłaściwym, aby Ukraińcy mówili żydowskim uczonym, co mają robić z historią Żydów. To jest ich problem, ale my powinniśmy zacząć teraz oczyszczać nasz własny dom, a nie byliśmy w tym [zadaniu] wystarczająco dobrzy." [38]

Marco Carynnyk poruszył kwestię wojennego ukraińskiego antysemityzmu w ówczesnym najbardziej intelektualnie szanowanym dzienniku diaspory, "Suchasnist'". [39] Kontynuował pracę nad tym zagadnieniem, zarówno jako uczony [40], jak i twórca - pisarz (niedokończone "Furious Angels"). Ten kierunek w jego twórczości uczynił go niepopularnym w pewnych kręgach.

Siostra Sophia Senyk skrytykowała Kościół Greckokatolicki na Ukrainie za jego bezkrytyczny stosunek wobec UPA. W artykule opublikowanym w Journal of the Keston Institute, "Religion, State & Society", napisała: "Podczas gdy niektórzy jej członkowie byli bez wątpienia idealistycznymi bojownikami o wolność, UIA [= UPA] ma również na swoim sumieniu liczne masakry ludności cywilnej i podpalenia, podobnie jak nazistowskie i komunistyczne formacje wojskowe." Fragmenty artykułu siostry Sophii Senyk były rozpowszechniane przez E-Poshtę pod tytułem "Złośliwy atak na ukraińską cerkiew katolicką". Słowa wcześniej cytowane zostały wyróżnione pogrubioną czcionką. [41]

Ja osobiście również szczerze omówiłem ukraińską kolaborację w procesie mordowania Żydów podczas II Wojny Światowej. [42]

Czasami w listach do "Ukrainian Weekly" pojawiają się  przejawy frustracji spowodowane dominującym dyskursem. Nicholas Sawicki wyraził zastrzeżenia co do kolumny Myrona Kuropasa zatytułowanej "Eksploatacja Holocaustu", tytuł, stwierdził, był "mało stosowny dla gazety o takiej pozycji". [43] George A. Nestor sprzeciwił się niektórym nowym terminom wykorzystywanym w odniesieniu do głodu, w tym "Głód - ludobójstwo" i "Głód - Holokaust". "Obydwa słowa [Holokaust i ludobójstwo] zostały trafnie trafnie zastosowanie w stosunku do katastrofy, która dotknęła Żydów europejskich podczas II Wojny Światowej. Nie powinniśmy podkładać świni Żydom: to przynosi ujmę dla obu stron." [44]

***

Otwarcie radzieckich archiwów sprawia, że ​​diasporze jest coraz trudniej - intelektualnie  - pozostawać na stanowisku zaprzeczania zbrodniom wojennym popełnionym przez ukraińską milicję, policję w służbie niemieckiej i ukraińskie oddziały nacjonalistyczne. Główne badania zagłady Żydów w Galicji Wschodniej dokumentują udział ukraińskiej policji w dokonywaniu egzekucji Żydów. [45] Pojawiła się również monografia specjalnie poświęcona białoruskiej i ukraińskiej policji, która podaje bardziej szczegółowy opis ich zbrodniczych działań. [46]
Okrucieństwa UPA wobec ludności cywilnej zostały udokumentowane w mocno opartych na solidnej bazie archiwalnej badaniach Jeffrey'a Burdsa, [47] ponadto on obecnie pracuje nad obszerną książką, rewizjonistycznym studium na temat UPA. Wołodymyr Serhijczuk opublikował tom dokumentów Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i UPA, który miał przedstawić nacjonalistów w pozytywnym świetle. Pomimo to, znalazł się tam dokument z oddziału UPA na Wołyniu, zawierający sprawozdanie z zagłady polskiej wsi na wiosnę 1943 roku. [48] Im więcej prowadzi się badań archiwalnych, tym bardziej staje się prawdopodobne, że więcej takich informacji zostanie ujawnionych. Oczywiście, wyniki badań naukowych w większości przypadków niezbyt szybko mogą być włączane do zbiorowej pamięci, ale tak jest szczególnie wtedy, gdy nie są chętnie uwzględniane w trwającej narracji.

Niewinność ukraińskiej ideologii narodowej w świetle najnowszych badań jest coraz trudniejsza do obrony . Jest teraz oczywiste, że nacjonalizm ukraiński w Galicji był bardzo rasistowski już pod koniec XIX wieku [49] i rozwinął rozbudowany antyżydowski dyskurs. [50] Antysemickie artykuły ukazywały się regularnie w międzywojennej prasie Zachodniej Ukrainy. [51] Podczas wojny lider OUN Jarosław Stećko wyraził poparcie dla niemieckiej praktyki wyeliminowania antysemityzmu. [52] Jak opisałem w innym miejscu, na wiosnę 1943 roku najlepsza ukraińska gazeta podczas niemieckiej okupacji, "Krakivs'ki Visti", otrzymała zadanie drukowania serii oryginalnych artykułów antysemickich. Gazeta była w stanie pozyskać kilka wybitnych postaci, w tym kilka z tych, które miały wpływ na publikacje w północno-amerykańskiej diasporze po wojnie: Anatol Kurdydyk, który redagował "Vil'ne Slovo" w Toronto i "Novyi shliakh" i "Postup" w Winnipeg; Luka Luciw, który przez wiele roku był redaktorem gazety "Swoboda"; Oleksandr Mokh, który prowadził wydawnictwo "Dobra knyzhka" w Toronto. [53] Ponadto, od 1920 roku zachodnio-ukraiński nacjonalizm promował bezwzględność w stosunku do narodowych wrogów: wrogowie mieli być zniszczeni bez miłosierdzia, a silny miał zmiażdżyć słabego. [54] W okresie dwudziestolecia międzywojennego i podczas wojny nacjonalizm ukraiński różnił się zdecydowanie od nazizmu, ale wyrastał z określonych identycznych impulsów i to doprowadziło do pewnych zbrodniczych działań.

***

 Bolesna lecz uczciwa ocena ukraińskiego udziału w wojennych okrucieństwach powinna w diasporze zostać dokonana już dawno. Liczne post-wojenne społeczności pogodziły się z ciemną stroną swojej wojennej przeszłości, przede wszystkim Niemcy, a także, ostatnio, Francuzi. Publikacja "Sąsiedzi" Jana T. Grossa dotknęła trochę kwestii rachunku sumienia w Polsce odnośnie polskich postaw i działań w stosunku do Żydów podczas i tuż po wojnie.  Omawiając książkę Grossa, Janine P. Holc napisała: "Jeśli nie-żydowski Polak twierdzi, że Chopin jest częścią jego wspólnego dziedzictwa, musi również przyjąć do wiadomości znaczące akty przemocy lub brutalności. Dla Grossa, selektywny dobór tylko godnych szacunku uczynków jako części własnej tożsamości narodowej jest łatwym aktem pobłażania sobie, a nie prawdziwym zaangażowaniem w określoną rzeczywistą zbiorową tożsamość." [55] Nie chciałbym iść aż tak daleko, ale tylko dlatego, że nie mam zaufania do koncepcji o "rzeczywistej tożsamości zbiorowej." Co mogę powiedzieć z przekonaniem, to to, że potrzebujemy budowania bardziej kompleksowej, bardziej refleksyjnej, trudniejszej kolektywnej pamięci. Prawdopodobnie nie dla wszystkich, ale musi istnieć przestrzeń stworzona dla tych, którzy pragną zachować związek z ukraińską tożsamością, ale także chcą wyjść poza retorykę zaprzeczeń i wiktymizacji, retorykę brzmiącą coraz bardziej piskliwie i pusto. Potrzebujemy zdrowszej zbiorowej pamięci, mocno zakorzenionej w prawdomówności.

Ponadto ukraińska diaspora musi się otworzyć, wyjść naprzeciw i nawiązać kontakt z innymi. Tylko szczere poszukiwanie porozumienia może otworzyć drzwi do pojednania i do wypracowania zrozumienia przeszłości, które może być wspólnie dzielone przez Ukraińców, Żydów i Polaków. W przeciwnym razie sytuacja pozostanie taka jak dzisiaj, z kilkoma konkurencyjnymi hermetycznymi narracjami o tym, co się stało w czasie wojny. Narracja ukraińskiej diaspory, która nigdy nie była bardzo przekonująca dla ludzi z zewnątrz, staje się jeszcze mniej wiarygodna. Nadszedł czas, by zmienić to, co pamiętamy.

-----------------------------------------

Przypisy

[1] Mam dług wdzięcznosci wobec tych, którzy przeczytali i omówili projekt artykułu ze mną, nie we wszystkim podzielając moje poglądy: Chrystia Chomiak, David Marples, Alan Rutkowski, siostra Sophia Senyk i Andrij Zayarnyuk.

[2] Jestem wdzięczny dla pana Tarasa Kuryły, którzy analizował czasopismo "Swoboda" w latach 1950, 1960, 1970, 1980.

[3] Ukrainian-Jewish Relations in Historical Perspective, wyd. Peter J. Potichnyj i Howard Aster (Edmonton: Canadian Institute of Ukrainian Studies, 1988).

[4] Dla przykładu, na stronie internetowej Ukrainian Canadian Congress ( http://www.ucc.ca ) można znaleźć “Canada’s War Crimes Program 1998-2001: Lesson Learned” i “Ukrainians during World War II.” Liczne relacje prasowe na temat zbrodni wojennych można znaleźć na stronie Ukrainian Canadian Civil Liberties Association   http://www.uccla.ca/pressreleases/warcrimes . E-Poshta regularnie rozsyła materiały o zbrodniach wojennych, takie jak “War Crimes Report - Canada” z 10 lipca 2001 r., “Canadian War-Crimes Process is a Farce and Insulting” z 12 kwietnia 2002 r., “The Dispensing of Canadian Justice - Letter to Cabinet" z 8 czerwca 2002 r.

[5] Yury Boshyk, red., Ukraine during World War II: History and Its Aftermath: A Symposium (Edmonton: Canadian Institute of Ukrainian Studies, 1986). Patrz w szczególności Part II: History and Its Aftermath: Investigating War Criminals in Canada and the United States.

[6] Na przykład: Lubomyr Luciuk, “Wasyl Odynsky a Victim of Modern-Day Witch-Hunt,” Ukrainian Weekly, 25 marca 2001 r. Matthew T. Connolly, “Luciuk Commentary Much Appreciated,” Ukrainian Weekly, 13 maja 2001 r. Inną terminologię można znaleźć również: “...lobby inspirujące pokazowe procesy.” Eugene Harasymiw, “Letter to Edmonton Journal Regarding War Crimes Issue,” Ukrainian Weekly, 8 października 2000 r.


[7] "Potrzebujemy medialnego psa - stróża, który będzie monitorować prasę i rozpowszechnianie informacji i żądać sprostowań. Akurat w zeszłym tygodniu pisarz redakcji New York Daily News napisał artykuł, w którym stwierdził, że podczas II Wojny Światowej Ukraińcy masakrowali polskich katolików", Roman Iwasiwka, “Yes, We Should Hire a PR Firm,” Ukrainian Weekly, 30 stycznia 2000 r. Za typową można uznać informację prasową o "obchodach tak zwanych wydarzeń 1943 roku na Wołyniu, podczas których Ukraińska Powstańcza Armia (UPA) rzekomo niszczyła polskie osiedla i zamordowała od 30.000 do 60.000 Polaków." Podkreślenie moje. Oksana Zakydalsky, “Commemorations of 1943 Events in Volyn: Perspective of Ukrainians in Poland,” Ukrainian Weekly, 8 czerwca 2003 r. "W 2003 r. polskie władze planują stworzyć [sic] obchody rocznicowe tego, co nazywają "rzezią na Wołyniu" - rzekomych mordów na ogromnej liczbie etnicznych Polaków dokonanych przez ukraińskie podziemie na Wołyniu, na Ukrainie, w 1943 roku." Podkreślenie moje. “Treasure Trove of Ukrainain Historical Archives Discovered in Poland,” E-Poshta, 19 lutego 2003 r.


[8] Dla wybitnego ukraińskiego politologa jeszcze w 1980 roku otwartą pozostawała kwestia, czy Ukraińcy "służyli tylko jako strażnicy, czy też rozstrzeliwali Żydów". Yaroslav Bilinsky, “Methodological Problems and Philosophical Issues in the Study of Jewish-Ukrainian Relations during the Second World War,” in Ukrainian-Jewish Relations, red. Potichnyj i Aster, str. 380
Na temat negowania winy ukraińskiej policji, patrz: John-Paul Himka, “Ukrainian Collaboration in the Extermination of the Jews During the Second World War: Sorting Out the Long-Term and Conjunctural Factors,” w The Fate of the European Jews, 1939-1945: Continuity or Contingency, red. Jonathan Frankel (Nowy Jork, Oxford: Oxford University Press, 1997), Studies in Contemporary Jewry 13 (1997): 186 n. 11; także:

[9] “Ukrainians during World War II,” Ukrainian Canadian Congress position paper, 19 czerwca 1999 r.

[10] “Pro problemu antysemityzmu v Ukraini,” Svoboda, 3 lutego 1960 r.

[11] Klasycznymi tekstami są: S.O. Pidhainy, et al., eds., The Black Deeds of the Kremlin: A White Book, vol. 1: Book of Testimonies (Toronto: Ukrainian Association of Victims of Russian Communist Terror, 1953) i James E. Mace oraz Leonid Heretz, eds., Oral History Project of the Commission on the Ukraine Famine, 3 vols. (Washington: U.S. G.P.O., 1990).

[12] Taras Kuzio, “Commemorating 1943 Events in Volyn,” Kyiv Post, 10 kwietnia 2003 r. Taras Kuzio, “How Poland is Commemorating the Volyn Events of 1943 the Wrong Way,” Ukrainian Weekly, 25 maja 2003 r.

[13] Jest to dość zagadkowe wprowadzenie w tekście Kuzio “Commemorating 1943 Events in Volyn.” Kuzio pisze, że "istotnym czynnikiem w konflikcie wołyńskim" był fakt, że "ukraińscy policjanci, którzy uciekli do UPA, zostali zastąpieni przez nazistów miejscowymi Polakami".  Podobne oświadczenie znajduje się w tekście Zakydalskiego “Commemorations of 1943 events.” Działania Polaków w Schutzmannschaften są zwykle podawane przez nacjonalistów ukraińskich jako uzasadnienie ataków UPA na polską ludność cywilną.

[14] John Gregorovich, przewodniczący Ukrainian Canadian Civil Liberties Association:  "Znacznie częściej niż nie-Ukraińcy, [Ukraińcy] są przedstawieni jako złoczyńcy, a nie jako ofiary, którymi byli w rzeczywistości." "Nauczanie o Holokauście jest wspierane przez Ukrainian Canadian Community,” Ukrainian Weekly, 31 października 1999 r. Historyk Andreas Kappeler zauważył, że ze względu na ich przeżycia w XX wieku, Ukraińcy stworzyli Martyrologium, odgrywające ogromną rolę w ich mitologii narodowej. "Ale jednocześnie czasem zapominają, że Ukraińców można znaleźć nie tylko wśród ofiar, ale także wśród sprawców [na służbie] totalitarnych reżimów." Andreas Kappeler, Der schwierige Weg zur Nation: Beiträge zur neueren Geschichte der Ukraine (Vienna: Böhlau, 2003), str. 19.

[15] Temat głodu był często podnoszony przez  Amerykanów ukraińskiego pochodzenia w związku z procesem Johna Demianiuka.  Glenn Sharfman, “The Quest for Justice: The Reaction of the Ukrainian-American Community to the John Demjanjuk Trials,” Journal of Genocide Research 2, no. 1 (2000): 68, 70, 78. "W czasie, gdy przywódcy polityczni... domagają się odszkodowania dla żydowskich ofiar Holokaustu, ci, którzy zginęli w ukraińskim ludobójstwie, są ignorowani." Maria Lewytzkyj, “Great Famine Commemoration Bears Witness to Genocide,” Ukrainian Weekly, 14 listopada 1999 r. (cytując Wołodymyra Kuryło). "... Holokaust-Głód."   George V. Mylton, “Books Expose Famine-Genocide,” Ukrainian Weekly, 8 października 2000 r. "... Ukraiński holokaust wyrządzony narodowi ukraińskiemu przez rząd sowiecki poprzez wywołanie sztucznego Wielkiego Głodu  w latach 1932-1933".
 Johan Öhman, “From Famine to Forgotten Holocaust: The 1932-1933 Famine in Ukrianian Historical Cultures,” in Klas-Göran Karlsson and Ulf Zander, eds., Echoes of the Holocaust: Historical Cultures in Contemporary Europe (Lund: Nordic Academic Press, 2003), str. 242. Ihor Sawon, “Famine Memorial United Our Community,” Ukrainian Weekly, 3 grudnia 2000 r. Porównując ukraińskie podręczniki historii napisane na Ukrainie do tego napisanego przez historyka Oresta Subtelnego z Toronto, szwedzki naukowiec napisał: "W żadnym z badanych podręczników historii Ukrainy nie porównano świadomie Głodu i Holokaustu w sposób tak wyraźny, jak to było w przypadku podręcznika z Ameryki Północnej. Wręcz przeciwnie, jest zupełnie nieobecny, poza prezentacją Oresta Subtelnego o znaczeniu Głodu dla społeczności ukraińskiej."  Johan Öhman, “From Famine to Forgotten Holocaust: The 1932-1933 Famine in Ukrianian Historical Cultures,” w Klas-Göran Karlsson i Ulf Zander, eds., Echoes of the Holocaust: Historical Cultures in Contemporary Europe (Lund: Nordic Academic Press, 2003), str. 242.

[16] Bilinsky, “Methodological Problems,” str. 387.

[17] “Round-Table Discussion,” in Ukrainian-Jewish Relations, ed. Potichnyj i Aster, str. 486.

[18] “Victor Borisow’s Keynote Address at Commemoration,” Ukrainian Weekly, 19 października 2003 r.

[19] Taras Kuzio, “Denial of Famine-Terror Continues Unabated,” RFE/RL Poland, Belarus, and Ukraine Report, 4, no. 23 (12 czerwca 2002 r.).

[20] Peter Borisow, “So-called Omissions in the Ukrainian Famine Bibliography,” E-Poshta, 22 maja 2003 r. Borisow lumped these scholars together with pro-Soviet propagandists Douglas Tottle and Jeff Coplon. Zobacz rozsądne komentarze Davida Marplesa, “In Defence of the Ukrainian Famine Bibliography,” E-Poshta, 22 maja 2003 r.

[21] Mark B. Tauger, “The 1932 Harvest and the Soviet Famine of 1932-1933,” Slavic Review 50, no. 1 (wiosna 1991).

[22] “Pro problemu antysemityzmu v Ukraini.”

[23] Joseph Iwaniv, “Documentation of Our Holocaust Needed,” Svoboda, 30 marca 1980 r.

[24] L. Stakhniv-Diachenko, “Novyny z Ligy proty zneslavlennia ukrains’koho imeni,” Svoboda, 10 czerwca 1980 r.

[25] Bilinsky, “Methodological Problems,” str. 387. Zobacz także “Round-Table Discussion,” str. 483.

[26] “Prime Minister Viktor Yuschenko’s Address to Holocaust Conference,” Ukrainian Weekly, 19 marca 2000 r.

[27] Lubomyr Luciuk, “Museum Must Recall All Who Were Killed,” Ukrainian Weekly, 16 kwietnia 2000 r.  Kolejny list w tej samej sprawie prezentuje opinię: "Jedną z ostatnich rzeczy, której świat potrzebuje, jest kolejne muzeum Holokaustu. Jest to również najbardziej ostatnia rzecz, której potrzebuje Ukraina." Eugene Harasymiw, “Is Ukraine’s PM Merely Being PC?” Ukrainian weekly, 16 kwietnia 2000 r.

[28] Ukrainian Canadian Civil Liberties Association zostało założone "w 1984 roku, aby przeciwstawić się oszczerczym oskarżeniom, że "ukraińscy zbrodniarze wojenni ukrywali się w Kanadzie." Później: "Z upoważnienia ukraińskiej społeczności Kanady, zmierzając do wynegocjowania bezzwłocznej i honorowej ugody o zadośćuczynieniach dla Kanadyjczyków ukraińskiego pochodzenia za niesprawiedliwe internowanie jako "wrogich cudzoziemców", UCCLA organizuje sympozja, przygotowuje liczne artykuły do kanadyjskiej i ukraińskiej prasy oraz szeroko rozpowszechnia materiały edukacyjne..." http://www.uccla.ca/about/ (dostęp 21 maja 2003 r.).

[29] “Declaration of the Ukrainian World Congress on the Occasion of the 55th Anniversary of "Akcja Wisla" in Poland,” 12 kwietnia 2002 r, archiwum E-Poshta, 22 maja 2002 r.

[30] “Museum Must Include All Victims,” list do redakcji, Winnipeg Free Press, 15 kwietnia 2003 r.

[31] Należy w tym miejscu przytoczyć słowa publicysty Ukrainian Weekly, Myrona Kuropasa: "Niektórzy przywódcy Żydów amerykańskich są zdeterminowani, aby utrzymywać przy życiu Holokaust w celu promowania "poczucia winy"... Czując wielką szansę na podniesienie poziomu amerykańskiej świadomości w stosunku do Żydów jak ofiar, inne organizacje żydowskie, naukowcy i osoby prywatne podpisują się pod tym. Holokaust stał się wielkim biznesem. Zapewnia żydowskim organizacjom finansową wypłacalność, pozwala produkować niezliczone ilości książek, artykułów i filmów, chroni Izrael przed postawieniem w nieatrakcyjnym światle."
Nie ma tu ani śladu refleksji, że jego krytyka praktyk, które on wytyka Żydom, może również mieć określone znaczenie dla ukraińskiej diaspory.
Przecież on łączy Holokaust z Głodem: "... Potężne żydowskie lobby ... przekonało wielu, że Holokaust był wyjątkowo żydowskim wydarzeniem... Sugerowanie, że wytępienie 7 milionów Ukraińców przez bolszewików w  Głodzie 1932-1933 na Ukrainie Sowieckiej było prawdopodobnie takim samym złem jak Holokaust, znieważa w jakiś groteskowy sposób zamordowanie 6 milionów Żydów przez nazistów." Myron B. Kuropas, “The Demjanjuk Debacle Revisited,” Ukrainian Weekly, 3 marca 2002 r. Wyrażał podobne opinie już wcześniej: Myron B. Kuropas, “Manipulating the Holocaust,” Ukrainian Weekly, 5 września 1999 r. Myron B. Kuropas, “Holocaust Exploitation,” Ukrainian Weekly, 20 sierpnia 2000 r.

[32] “Guardian Article about a Jewish Communist ‘Hanging Judge’ in Ukraine,” E-Poshta, 7 stycznia 2003 r.

[33] “Ukrainian Canadians Call for Inquiry on Soviet and Communist War Criminals in Canada,”  publikacja medialna UCCLA, 9 lipca 2002 r.

[34] W piśmie z dnia 27 września 2002 r. rozpowszechnionym przez "infoukes" i "E-Poshta", Will Zuzak odnosi się do "alfonsów w mediach, którzy sprzedali swoje dusze dla przemysłu Holokaustu".

[35] “Strike While It’s Hot,” Svoboda, 27 kwietnia 1980 r.

[36] Ukraiński Kongres Kanadyjski sporządził szczegółową analizę tego odcinka: “‘The Ugly Face of Freedom’: A Position Paper.” Zobacz także: Terry Harasym, “60 Minutes: An Anti-Ukrainian Scandal,” Ukrainian Canadian Herald, grudzień 1994 r., str. 8.

[37] Ivan Lysiak-Rudnyts’kyi, “Natsionalizm i totalitaryzm (Vidpovid’ M. Prokopovi),” Journal of Ukrainian Studies 7, no. 2 (13) (jesień 1982): 83-85.

[38] “Round-Table Discussion,” str. 491.

[39] Marko Tsarynnyk, “Til’ky i iest’ u nas voroh – nashe sertse,” Suchasnist’, październik 1984 r.

[40] Karel C. Berkhof and Marco Carynnyk, “The Organization of Ukrainian Nationalists and Its Attitude toward Germans and Jews: Iaroslav Stets’ko’s 1941 Zhyttiepys,” Harvard Ukrainian Studies 23, no. 3-4 (1999):149-84.

[41] Artykuł siostry Zofii pierwotnie ukazał się w "Religion, State & Society" 30, no. 4 (2002). Fragmenty krążyły w e-Poshcie od dnia 21 marca 2003 r. E-Poshta została zaalarmowana artykułem autorstwa Tarasa Kuzio. E-mail adresowany do redakcji "Religion, State & Society",  został dostarczony w taki sposób, by czytelnicy mogli kierować swoje opinie bezpośrednio do niego.

[42] Himka, “Ukrainian Collaboration.”

[43] Nicholas Sawicki, “Ethnic Tensions and Wise Decisions,” Ukrainian Weekly, 3 września 2000 r. Artykuł Kuropasa został zacytowany powyżej.

[44] George A. Nestor, “Famine Terminology Is Problematic,” Ukrainian Weekly, 18 maja 2003 r.
[45] Dieter Pohl, Nationalsozialistische Judenverfolgung in Ostgalizien 1941-1944: Organisation und Durchführung eines staatlichen Massenverbrechens (Munich: R. Oldenbourg Verlag, 1997), str. 148, 217-19, 260, 366.

[46] Martin Dean, Collaboration during the Holocaust: Crimes of the Local Police in Belorussia and Ukraine, 1941-44 (Nowy Jork: St. Martin’s Press, praca opublikowana we współpracy z United States Holocaust Memorial Museum, 2000). Ale zobacz moje zastrzeżenia wobec tej książki w recenzji - w przygotowaniu - w Polin.

[47] Jeffrey Burds, “AGENTURA: Soviet Informants’ Networks and the Ukrainian Rebel Underground in Galicia, 1944-1948,” East European Politics and Societies 11, no. 1 (zima 1997): 89-130. Jeffrey Burds, “Gender and Policing in Soviet West Ukraine, 1944-1948,” Cahiers du Monde russe 42/2, no. 3-4 (kwiecień-grudzień 2001): 279-319.

[48] "W miejscowości Kuty, w rejonie Szumsk, cała polska kolonia została spalona (86 gospodarstw), a ludność została zlikwidowana za współpracę z gestapo i władzami niemieckimi... W rejonie Werba polska kolonia Nowa Novytsia została spalona (40 gospodarstw) za współpracę z władzami niemieckimi. Ludność została zlikwidowana... Za aktywną współpracę z Niemcami w tej samej wsi [Bihal, rejon Derazhne] polska kolonia została zniszczona".   Volodymyr Serhiichuk, OUN-UPA v roky viiny. Novi dokumenty i materialy (Kijów: Dnipro, 1996), str. 311-12. Zobacz także I.I. Il’iushyn, OUN-UPA i ukrains’ke pytannia v roky druhoi svitovoi viiny (v svitli pol’s’kykh dokumentiv) (Kijów: Natsional’na Akademiia Nauk Ukrainy, Instytut istorii Ukrainy, 2000).

[49] Andriy Zayarnyuk, “Framing the Ukrainian Peasantry in Habsburg Galicia, 1846-1914 (With a Focus on the Sambir Area”( PhD thesis: University of Alberta, 2003), rozdział 8.

[50] John-Paul Himka, “Ukrainian-Jewish Antagonism in the Galician Countryside during the Late Nineteenth Century,” w Ukrainian-Jewish Relations, red. Potichnyj i Aster, str. 111-58.

[51] Shimon Redlich, “Jewish-Ukrainian Relations in Inter-War Poland as Reflected in Some Ukrainian Publications,” Polin 11 (1998): 232-46.

[52] Berkhof and Carynnyk, “The Organization of Ukrainian Nationalists and Its Attitude toward Germans and Jews.”

[53] John-Paul Himka, “Krakivski visti and the Jews, 1943: A Contribution to the History of Ukrainian-Jewish Relations during the Second World War,” Journal of Ukrainian Studies 21, no. 1-2 (lato-zima 1996): 81-95. Odstąpiłem od wymieniania Anatola Kurdydyka w tym artykule, ponieważ on wtedy jeszcze żył. (Patrz str. 88). Nekrolog Kurdydyka pojawił się w Ukrainian Weekly w dniu 15 lipca 2001 r., a ciepłe słowa uznania R. L. Chomiaka w dniu 2 września 2001 r.

[54] Janusz Radziejowski, “Kształtowanie się oblicza ideowego radykalnego nacjonalizmu ukraińskiego (1917-1929),” w Ewa Grześkowiak-Turczyk, Polska - Polacy - mniejszości narodowe (Wrocław: 1992), str. 317-18.

[55] Janine P. Holc, “Working through Jan Gross’s Neighbors,” Slavic Review 61, no. 3 (jesień 2002): 465.

  • Lopdhfgdzz

    Komentarz wystawiono: 2014-11-13 22:56:43

    vital to construe original aspects of definite mutual depredate chop off schemes and then arbitrate the whole which suits your requirement. How is the repository accommodate conducting in the market? You also fundamental to authenticate how as understandable as hour the operations are. Remunerative advisors focus on progressive investors to abruptly defined unclear on the functioning of the pool houses and not on what percentage feromony opinie ideal your larder a altogether reborn look a particular of the pure and simple aspects of develop to bring on is smear scheme. Essentially, the emblem calculation could arrogate off or crash the unreserved presence of your redone kitchenette be given it bang on and you can indulge in culinary delight meet looking for divers joyful years, hearken to it obscene and you'll restore to eating baked beans in a beeline in sight

  • Lopdhfgdzz

    Komentarz wystawiono: 2014-11-25 02:36:01

    need to be unshakeable to be paid people indubitable what sets your hotel ulotki slask stock a handicapped amenity that's not that yardstick, or is unexceptional druk ulotek forth it at a major payment, makeshift people know. If you get won awards or if you prize yourself on something becoming to, pressurize unflinching you suggest
    They demand to denote why they should show their holidays with you, and you'll tinkle to tell wizytowki warszawa make off their choice. You won't bring residence the bacon finished each that frame of mind wizytowki warszawa Jaworzno collect a the breaks more consign with a authentic advert than you'll be approving with a the truth that you didn't yield a return no mind to that much time
    So unimperilled the strain to let reklamy lomza in actuality stand up out. It'll be worthy the on occasion and the monied that you look down on into it. Unified banery lomza concern and all that you be undergoing to send advance is next to put forth gifted deals and noted specials to customers who jigger stayed with you before. By means of

  • Palmercise

    Komentarz wystawiono: 2018-01-14 10:21:38

    Major thankies for the forum. Great. http://ue3c7bxb.tumblr.com/ - Wener

  • Palmercise

    Komentarz wystawiono: 2018-01-14 11:46:50

    Thanks-a-mundo for the post.Thanks Again. http://ue3c7bxb.tumblr.com/ - Bozich

  • Palmercise

    Komentarz wystawiono: 2018-01-14 13:16:57

    Awesome article.Really thank you! Keep writing. http://ue3c7bxb.tumblr.com/ - Tera

  • Palmercise

    Komentarz wystawiono: 2018-01-14 14:52:03

    Thanks a lot for the post.Much thanks again. Will read on... http://ue3c7bxb.tumblr.com/ - Careaga

  • Palmercise

    Komentarz wystawiono: 2018-01-14 16:20:44

    I think this is a real great post. Fantastic. http://ue3c7bxb.tumblr.com/ - Spurzem

Komentarze mogą zamieszczać tylko osoby zalogowane.
Zaloguj się i komentuj...

Ukraińskie błędy polityczne

Aktualności |  poniedziałek, 08, kwiecień 2019
    Niezależnie od wyników II tury wyborów na prezydenta Ukrainy, przyszły przywódca tego kraju powinien naprawić błędy w zaniedbanych w...
Czytaj Dalej...

Konkurs wiedzy o Rzeszowie rozstrzygnięty

Aktualności |  czwartek, 15, luty 2018
  W czwartek, 15 lutego 2018 roku, w Auli III Liceum Ogólnokształcącego im. Cypriana Kamila Norwida w Rzeszowie odbyło się uroczyste wręczenie...
Czytaj Dalej...

Laureaci konkursu wiedzy o Rzeszowie nagrodzeni

Super News |  sobota, 26, styczeń 2013
W piątek, 18 stycznia 2013 roku, w Sali Posiedzeń Rzeszowskiego Ratusza odbyła się uroczysta gala konkursu wiedzy o Rzeszowie pod hasłem „Rzeszów - ...
Czytaj Dalej...

Prezes Solidarnej Polski w Nisku, Tarnobrzegu, Stalowej Woli

Super News |  piątek, 18, maj 2012
  W niedzielę (20 maja) lider Solidarnej Polski Zbigniew Ziobro spotka się z mieszkańcami Niska, Tarnobrzega i Stalowej Woli. Poniżej prog...
Czytaj Dalej...

Co łączy Palikota i Komorowskiego

Super News |  środa, 25, styczeń 2012
Na portalu www.nowyekran.pl napotkałem bardzo intresujący wpis.  Zainteresowanych zapraszam na http://janpinski.nowyekran.pl/post/49567,broni...
Czytaj Dalej...

O dylematach i pułapkach marketingu miasta

Super News |  sobota, 10, grudzień 2011
- Marketingu miasta nie da się sprowadzić do promocji miasta. Marketing miasta wymaga konsekwencji i cierpliwości, gdyż efekty nie pojawią się od razu...
Czytaj Dalej...

Niedokończone msze wołyńskie

Super News |  sobota, 12, listopad 2011
Od poniedziałku (7 listopada br.) w Atrium Collegium Norvidianum KUL (Al. Racławickie 14) można oglądać bardzo ciekawą wystawę „Niedokończone msze...
Czytaj Dalej...

Ile mandatów dla Podkarpacia?

Aktualności |  poniedziałek, 10, październik 2011
PODKARPACIE. Ważą się losy mandatów dla Podkarpacia. Każda z partii ma ochotę na jak najwięcej miejsc w Sejmie. PiS ma pewnych 14 mandatów, PO 6. PS...
Czytaj Dalej...

Najwyższa frekwencja w Czarnej Łańcuckiej

Aktualności |  niedziela, 09, październik 2011
  PODKARPACIE. Ponad 47,16 proc. mieszkańców Czarnej Łańcuckiej poszło do głosowania do godz. 18. Natomiast najmniej w gminie Dynów, bo tylko 29...
Czytaj Dalej...

Odnowić Polskę

Telewizja i Radio Wyborcze |  wtorek, 04, październik 2011
  Relacje dźwiękowe ze spotkania z Posłem Zbigniewem Ziobro:   Spotkanie w Sędziszowie Małopolskim - 2 października 2011 r. ...
Czytaj Dalej...

Odnowić Polskę

Super News |  poniedziałek, 03, październik 2011
RZESZÓW, JAROSŁAW. – Potrzebny jest pozytywny scenariusz, aby odnowić Polskę. Media liberalne, sprzyjające obecnemu rządowi, nie koncentrują się na ty...
Czytaj Dalej...

Transgraniczne zapiski

Super News |  niedziela, 02, październik 2011
  Obchodzona w tym roku dwudziesta rocznica niepodległości Ukrainy inspiruje zarówno stronę ukraińską jak i polską do różnorodnych działań na rz...
Czytaj Dalej...
Copyright © 2019 Gazeta Parlamentarna. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Projekt i wykonanie Studio-Gestgraf

Nasi Partnerzy

Polecane Strony

Media Podkarpackie

Państwowa Wyższa Szkoła Techniczno-Ekonomiczna im. ks. B. Markiewicza w Jarosławiu